Amai, wat hebben we er een bijzondere eerste werkweek opzitten en dat heeft alles te maken met het weer. Van koud tot heel koud, nattigheid in alle mogelijke vormen en wind in alle mogelijke snelheden. Kwestie dat we er niet zouden aan twijfelen dat winter is zekers en dat we zeker niet zouden vergeten hoe dat weer voelt. Maar we haalden onze wanten uit de kast, genoten van de sneeuwvlokjes en moesten maar de deur opentrekken om te kunnen zeggen dat we een frisse neus gehaald hadden. Al was Mazzel daar niet helemaal van overtuigd 😉
Inspectie van ons veld vertelde ons dat de romanesco’s de vrij strenge vorst helaas niet overleefd hebben. We rolden doeken op zodat die niet zouden wegwaaien en dat was een ideaal werkje om het warm van te krijgen. Onze netten zijn allemaal ongeveer 50 meter lang en zelfs de smalste netten wegen best wel wat. Vooral als er nog wat aarde en sneeuw aanhangt en al zeker als er nog eens een dolenthousiaste hond van 28 kg gaat opstaan omdat hij muizekes ruikt die er ergens onder verstopt zitten. Muizekes ruiken is 1 ding, ze vangen is wat anders en helaas nog niet zijn specialiteit. Maar we geven niet op en blijven oefenen!
In de serres begint de langere koude periode zijn sporen na te laten in het bladgroen. Doordat het winter is, groeien onze bladgewasjes sowieso al traag. Maar nu is het al een week of 2 vrij koud waardoor ze eigenlijk amper groeien. De snijsla zal dus tijdelijk wat minder divers zijn met vooral postelein, maar van zodra de dagen weer wat lengen en de temperatuur wat hoger is, lost dat probleem zijn eigen op.
In fruitland zijn er naast de Conference peren ook weer Doyennés beschikbaar. Daar waar de Conferences de lange smalle zijn, zijn de Doyennés de korte dikzakses. Twee heel verschillende types peer dus zeker voor elk wat wils.
Soep van de week = venkelsoep!
